Toen de plek me vond - Over het ontstaan van een fotografie studio

Twee maanden onderweg - over ruimte, timing en een begin dat onverwacht maar niet te vroeg kwam

Dromen najagen lijkt soms een verre werkelijkheid. Voor mij was dat altijd het geval. Ik was iemand die vaak uitstelde en altijd net de kans voorbij liet gaan. Tot er op een dag een mogelijkheid langs kwam die ik niet kon laten liggen. Uit het niets besloot ik in het diepe te springen en nu, twee maanden later, sta ik nog steeds 100% vol enthousiasme achter mijn keuze. Deze maanden waren een unieke ervaring vol groei, inspiratie en levenslessen. Ik wil mijn verhaal delen in de hoop anderen te inspireren om niet te wachten, maar te doen.

tafel in fotografiestudio

Waarom Ik Besloot Te Springen

Ik was al bezig met mijn werk, met het zoeken naar richting en met het nadenken over mogelijke volgende stappen. In die periode ben ik begonnen met een coachingstraject bij Boost Lab van New Future Lab, een programma waar ik nog steeds actief bij betrokken ben.  Ze helpen je om richting te vinden, keuzes te maken en daadwerkelijk stappen te zetten. De begeleiding die ik hier heb gekregen, heeft een cruciale rol gespeeld in deze fase. Het helpt me om gefocust te blijven, keuzes te maken en in beweging te blijven.  Bovendien is het een bron van inspiratie en motivatie voor elkaar.

Een eigen studio, een plek die ik nooit echt durfde te dromen, was ineens binnen handbereik.  Veel sneller dan ik ooit had kunnen hopen, had ik een sleutel in mijn hand.

Wat Ik Heb Geleerd in de Eerste Maanden van de Fotografie Studio

Deze fotografie studio ontstond vanuit beweging, vertrouwen en het loslaten van perfectie.

De eerste maanden hebben me geleerd dat je niet alles hoeft uit te werken om te beginnen. Door te doen wordt duidelijk wat werkt en wat niet. Controle loslaten creëert ruimte voor contact, vertrouwen en onverwachte ontwikkelingen. Niet alles hoeft snel of zichtbaar te zijn. Dit besef brengt rust en vergemakkelijkt het voortzetten van je weg.

Het voelde onverwacht, maar tegelijkertijd ook geweldig. Alsof iets waar ik al langer naartoe werkte, eindelijk concreet werd. Niet omdat alles helder was, maar omdat ik voelde: dit kan ik aan.

De ruimte begon ik stap voor stap in te richten. Niet vanuit een strak plan, maar al doende. Kijken wat werkte, wat niet. In die eerste weken merkte ik hoe de plek langzaam tot leven kwam; niet alleen door meubels of licht, maar door wat er gebeurde zodra mensen binnenstapten.

Bijna iedereen zei hetzelfde: “Wat een fijne plek.”

Niet als compliment, meer als constatering. En elke keer herkende ik het gevoel. Dat was precies wat ik zelf had ervaren toen ik hier voor het eerst stond.

Deze studio bleek meer dan alleen een fijne werkplek; het is een plek waar creativiteit tot bloei komt.  Hier is contact net zo belangrijk als het eindresultaat. Een fotoshoot begint niet bij de camera, maar bij binnenkomst, bij even landen, bij het gevoel dat je er mag zijn zoals je bent.

Terugkijkend op deze eerste maanden zie ik vooral bevestiging. Niet dat alles vaststaat of dat de weg vanaf hier vanzelfsprekend is, maar wel dat ik op het juiste moment ben begonnen.  Ik realiseer me nu dat ik al langer naar dit punt toewerkte, ook al kon ik dat toen nog niet zo duidelijk benoemen.  Het loslaten van perfectionisme heeft ruimte gecreëerd voor beweging, voor leven en voor authentieke ontmoetingen.